ΠΟΙΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ, ΠΟΥ ΠΑΜΕ;

Ξεκινάει τώρα ένα ταξίδι στην πολιτική και όχι μόνο επικοινωνία στους νέους φανταστικούς δρόμους που μας προσφέρει το διαδίκτυο.

Πεδίον μας η Εύβοια και όχι μόνο.

Ξεκινάμε για να παρέμβουμε στις πολιτικές εξελίξεις του τόπου μας έχοντας απηυδήσει από την κοροϊδία, την ανικανότητα και το ψεύτικο παιχνίδι των μεν και των δε. 

Παρεμβαίνουμε στις εξελίξεις και ίσως μπούμε για τα γερά σε αυτές. Όταν δούμε ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο δυναμικό και κυρίως ριζοσπαστικό που να μας εκφράζει.

Προς τον παρόν μας εκφράζει μόνο ο στίχος του Ποιητή που χθες το ανακάλυψε και ο Αλέξης. Ίσως και ο ίδιος να μην έχει καταλάβει ακόμη ότι ο  γκρεμιστής και ο χτίστης είναι μέσα στον ίδιο νου,  δεν είναι άλλος ο ένας και άλλος ο άλλος. Άρα όταν γκρεμίζεις πρέπει να έχεις μαζί και το σχέδιο για να ξεκινήσεις ευθύς το κτίσιμο, αλλιώς θα καταντήσεις  σαν την ΝΕΡΙΤ του Σίμου, του Καψή και του Σαμαρά.

ΚΑΛΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ!!!

ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΑ!!!

Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ’ εγώ κι ο

χτίστης, ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης.

Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι.

Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι.

Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός, του χαλασμού πατέρας,

πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας.

εγώ ο σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης·

του μακρεμένου αγναντευτής, κι ο κλέφτης κι ο απελάτης

και με το καριοφίλι μου και με τ’ απελατίκι

την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι.

Κάλλιο φυτρώστε, αγκριαγκαθιές, και κάλλιο ουρλιάστε,

λύκοι, κάλλιο φουσκώστε, πόταμοι και κάλλιο ανοίχτε τάφοι,

και, δυναμίτη, βρόντηξε και σιγοστάλαξε αίμα,

παρά σε πύργους άρχοντας και σε ναούς το Ψέμα.

Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ’ αγρίμια

ξανάρχεται. Καλώς να ρθή. Γκρεμίζω τη ασκήμια.

Είμ’ ένα ανήμπορο παιδι που σκλαβωμένο το ‘χει

το δείλιασμα κι όλο ρωτά και μήτε ναι μήτε όχι

δεν του αποκρίνεται κανείς, και πάει κι όλο προσμένει

το λόγο που δεν έρχεται, και μια ντροπή το δένει

Μα το τσεκούρι μοναχά στο χέρι όταν κρατήσω,

και το τσεκούρι μου ψυχή μ’ ένα θυμό περίσσο.

Τάχα ποιός μάγος, ποιό στοιχειό του δούλεψε τ’ ατσάλι

και νιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι,

και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές ν’ ανοίξω,

και μ’ ένα Ναι να τιναχτώ, μ’ ένα Όχι να βροντήξω;

Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας όποιοι είστε

γκρικάω, βγαίνει από μέσα μου μια προσταγή: Γκρεμίστε!

………………

 «Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής. Κι αν είναι

κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι,

κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα

για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,

μη φοβηθείς το χαλασμό. Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα,

Ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,

και χτίσε κάστρο απάνου του και ταμπουρώσου μέσα,

για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα,

π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει,

κι όλο συντρίμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων.

Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,

κορώνα ιδέα, ιδέα σπαθί, που θα είν’ απάνου απ’ όλα.